LIKOVNO PSIHOLOŠKA RAVAN GRAFIČKOG DELA

Umetnička galerija “Stara kapetanija”, Zemun, 13 – 25 maj 2003.
Koncepcija izložbe: Olivera Vukotić

Likovna predstava kroz vekove menja svoju pojavnost uslovljenu razvojem same umetnosti. Učestvujući u kulturnim i političkim dešavanjima u veku iza nas njena uloga i uticaj rastu ali kako u pozitivnom tako i u negativnom kontekstu. Shodno tome, umetnički radovi nastaju kao rezultat jedne nove koncepcije prostorno vremenskih odnosa, dok ih sam posmatrač oseća kao medijum komunikacije.

Poetsko tumačenje umetnosti, naročito ono koje ideologiju umetnosti nalazi u životu, ne nailazi na odobravanje u svetu medijske politike umetnosti, koja teži senzacionalizmu i predimenzionironom osećanju umetnosti bez razumevanja onogo što je u njoj suštinsko. Evidentno je da su umetnici kroz istoriju dobijali razna priznanja zbog ideološkog sadržaja svoga dela kao i ideološkog efekta koje ono kao takvo proizvodi. Ako njihovo delo ne bi sadržalo ideološke aspekte, ono bi bilo nevidljivo publici, čime bi bila poništena svrha njegovog postojanja. U tom kontekstu treba posmatrati i grafičke listove Velizara Krstića, Gorice Miletić Omčikus, Bojana Otaševića i Branka Rakovića koji permanentno pobuđuju interesovanje posmatrača.

Slojevitost ideja i načina realizacije, tematska otvorenost - sve su to elementi za izučavanje stvaralaštva ovih autora. Iako grafička disciplina nije za sve njih primarna umetnička delatnost, oni kroz nju ispoljavaju sklonost ka ekspermentu i istraživanju na zavidom nivou, što se može pratiti i u međusobnoj interakciji sa ostalim medijima. Na taj način se odbacuje često nametana podela na slikare, grafičare ili vajare tako da se u grafikama Velizara Krstića i Bojana Otaševića nalaze “slikarske” osobenosti, kod Branka Rakovića izraženi crtački nerv dok Gorica Miletić Omčikus pravi objekte od grafika čime one dobijaju trodimenzionalnost.

I dok je u delu Velizara Krstića percepcija stvarnosti pojačana i izobličena unutrašnjim stanjem umetnika, Bojan Otašević stvarnost otelotvoruje kroz muški lik koji je oslobođen mimetičke doslednosti, čime dobija dimenziju vanvremenskog i vanprostornog. Sa druge strane činjenica da apstraktno delo isključuje svaki pokušaj deskripcije ili identifikacije nalazi svoj demant u delu Branka Rakovića i Gorice Miletić Omčikus. Takođe, ne treba zaboraviti ni ulogu posmatrača koji delo dešifruje i demistifikuje čime daje svoj doprinos stvaralčkom činu….

(deo teksta iz kataloga)

Olivera Vukotić