Malo je savremenih slikara u svetskim okvirima čije je osnovno izražajno polje čista likovnost. Mogao bih da ih nabrojim na prste jedne ruke: Per Kirkebi, Saj Tvombli, Emil Šumaher i Branko Raković. Kod pomenutih stvaralaca narativni ili asocijativni kod može da se nazre tek nakon dugog iščitavanja dela. Njihovi radovi su sazdani od suštinskih, osnovnih likovnih elemenata. Zavarava nas utisak da su njihova dela stvorena sa velikom lakoćom. Ali, zar to nije odlika najvećih dostignuća u bilo kom polju umetnosti-osećanje koje imamo kao uživaoci istih, da nas takva dela opčine i da prividna lakoća njihovog nastajanja učini da se transcedencijom i mi osetimo moćno laganim?
U seriji slika nastalih u najskorijem periodu, a koje beogradska likovna publika ima priliku da vidi premijerno u Galeriji 107, Raković je uspeo da odgovori na samom sebi postavljeni težak zadatak. Radi se o platnima monumentalnih dimenzija dominantnog, nesputanog poteza. Protivrečno je, ali i zadivljuje to što su slike veoma složene u formalnom i tehnološkom smislu, ali ostavljaju utisak da su nastale u furioznom dahu.
Ako bi pokušali da nađemo zajednički imenitelj Rakovićevih radova, to bi bila ravnoteža suprotnosti. Njegove slike su istovremeno kompoziciono jednostavne, ali i složene, tekstura je snažna, ali, istovremeno i plemenita, pomireni su agresija i promišljenost. Dela otkrivaju umetnika koji se izražava žestokim gestom, ali koji poseduje mir i staloženost onoga koji zna šta želi da postigne. Umetnikov progres nastupa lagano. Organske forme i tragovi koje Raković unosi u slike, crteže i grafike su asocijativne. Kolorit je pročišćen i britak, sile su snažnije sučeljene unutar formata, materija je i dalje izražene teksture, ali u odnosu na ranije radove u kojima je preovladavala materija dobijena upotrebom industrijskih materijala, tkanine i peska, sada dominira materija postignuta slikarskim sredstvima-pastuoznim nanosom boje i širokim potezom grube četke. Želeći da izbegne kozmetička ulepšavanja u vidu mat i sjanih površina koje se smenjuju na slici, Raković je poslednje slike izveo u potpuno čistoj, mat fakturi koja odražava čistoću osećanja i misli kojom autor pristupa kreativnom procesu.
Napor svakog umetnika izgleda usamljen, jer je stvaralaštvo projekcija dara kroz individualni čin, ali agregacija energije i duha istinskih umetnika u sadašnjem trenutku, jače nego ikad osvetljava savremeni svet potonuo u tamu i haos.
Beograd, 7. septembar 2009.
Aleksandar Mladenović
