Kritička recepcija vremena i sredine, sagledana kroz prizmu umetničkog dela, često nema dopadljivo lice. Odjek poruka izrečenih na taj način oduvek je bio snažan i za sobom ostavljao viševekovni eho. Brojgelova Zemlja dembelija ili Bošov Vrt uživanja, samo su dve slike iz istorije umetnosti, u ovom slučaju uzete kao paradigme navedenog odnosa, koje i danas izazivaju snažne reakcije. Nošena takvim saznanjima, koja se istovremeno podudaraju i sa njenim senzibilitetom, Milica Kojčić se takođe opredelila da u aktuelnom trenutku nađe povod za građenje svoje poetike koja daje moralnu osudu društvenih anomalija. Angažovani stav njene umetnosti uporište ima u svakodnevnom životu, ali ogoljenom do srži, tako da nam izložene slike pružaju istinu, prodornu i jasnu.

Ceo slikarski univerzum Milice Kojčić prožet je brigom za čoveka koji je i centralna figura kompozicija. Bilo da je sam, u grupi ili okružen životinjama, svaki taj čovek je nosilac određene društvene klime. To je jedan poseban svet figura koje i kada su prikazane u pokretu deluju statično, čak i mumificirano, kao manifestacije opšteg stanja duha jednog hedonistički orijentisanog društva u kojem se vode bezsadržajni, pozerski životi. Deformisanane fizionomije dodatno unose dozu uznemirenosti ali poseduju i izvanrednu neposrednost saopštavanja.

Izloženi radovi su nosioci određenih poruka ali su prvenstveno podređeni likovnim zahtevima. Kojčićeva voli široke površine koje deluju svojom monumentalnošču. Multipliciranje oblika zajedno sa velikim formatom slika, takođe doprinosi utisku monumentalnosti, koja neminovno sa sobom nosi i brigu za kompoziciju, za raspored figura u slici i njihove međusobne odnose. Perspektiva je svesno zanemarena usled težnje da se slika svede na dvodimenzionalne kolorističke plohe i njeno simboličko značenje. Dominantna siva kao metafora potištenosti u simbiozi je sa plavom kao bojom velikog bezdana i praznine, dok sablazno delovanje bele i povremeno prisutni crveni akcenti potenciraju efekat delovanja kontrastno postavljenih površina. Očito, kolorit je harmonizovan u jednostavnim i strogim odnosima koji imaju funkciju strukturisanja kompozicije. Takođe, upotrebljena skala boja obuhvata i niz različitih vrednosti, od likovnih, završno sa psihološkim, dok suptilna gradacija tonova unutar jedne površine pojačava i smanjuje intenzitet boja u zavisnosti od efekta koji se želi postići. Na nekim kompozicijama do izražaja dolazi interesovanje za fakturu ali se uvek insistira na čvrstim i definisanim formama, jer one su te koje čine kompozicionu arhitektoniku. Ne treba zanemariti ni ulogu naziva, (Pokajanje, Ljudi i tereti, Krivda i Pravda, Globalna vežba itd.) koji vrlo sugestivno učestvuju u percepciji dela. Povremeno su prisutne i reminiscencije na biblijske teme, koje postavljaju neke nove likovne situacije u kojima je naglašenija plastičnost formi, ali one zajedno sa ostalim slikama na izložbi predstavljaju homogenu celinu u kojoj se sve dešava u domenu autentičnog likovnog rukopisa.

Olivera Vukotić