PRE I POSLE

Velizar Krstić u domaćem umetničkom životu zauzima istaknuto mesto. Istovremeno, on je jedan od retkih stvaraoca čije je delo nezaobilazno prilikom retrospekcije dostignuća srpske ali i jugoslovenske umetnosti a svojim delovanjem daje značajan doprinos i likovnom životu susednih zemalja. Njegovi profesionalni počeci mogu se pratiti od ranih sedamdestih kada je diplomirao i od tada do danas aktivni je učesnik likovnih zbivanja a angažovani stav njegove umetnosti izdvaja ga u odnosu na preovlađujuću društvenu klimu.

Polje Krstićevog delovanja se odvija u više pravaca odnosno kroz slikarstvo, skulpturu, grafiku i crtež a u Galeriji 107 se predstavlja ciklusom slika «Pre i posle» koji je nastao tokom 2007. i 2008. godine. Verujući u trajne postulate slikarskih vrednosti on je i ovde ostao dosledan sebi. Umetnikova orijentacija je oslobođena apriori postavljenih zadataka jer Krstić kroz delo daje subjektivni doživljaj sveta oko nas. To je svet koji oseća svakim delom svoga bića i intepretira ga na vlastiti, analitično-ironičan način. Tako umetnikove senzacije svoje konačno uobličenje dobijaju u «isečcima» iz stvarnog života poput motiva voća, kolača, galeriju (ne)poznatih likova i sl. Na taj način on društveno-socijalni ambijent sredine kristališe  u niz neponovljivih doživljaja likovne prirode.  

Ciklus slika „Pre i posle“, čije je jedan deo prezentovan na ovoj izložbi, koncepcijski predstavlja zaokruženu celinu u kojoj su polivalentnost motiva i pristupa u funkciji iste ideje. Odbacivanje osnovnih etičkih normi u korist spoljašnje pojavnosti tj. svojevsno kloniranje, unifikacija i potiskivanje individualizma kao deo svakodnevice, suštinska su preokupacija Krstićevog likovnog sveta. Do perfekcije verno urađene slike voća/sladoleda/kolača sa istoimenim nazivima i dinamičnim i skladnim kolorističkim bravurama pravi su poduhvat u tom smislu. Njihova sažetost, koncentrisanost i snaga delovanja leži upravo u ironiji koje one kao takve nameću. Nasuprot njima koji osvajaju privlačnom spoljašnjošću, nalaze se opore izfragmentirane slike (misli se na slike sa ljudskim obličjima) čiji svaki segment nosi određenu životnu dramu. U njima su manje ili više deformisane predstave tela, lica ili njihovi fragmenti kao nosioci najrazličitijih osećanja, od radosti do stradanja. Povremeno prisustvo bezimenih lica sa umrlica ili reminiscencije na neki drugi period Krstićevog opusa svedoče o kontinuitutu u stvaralaštvu samog autora ali i nemiru kao konstati ovog podneblja. Ove kompozicije koje su satkane, poput poliptiha od brojnih „kasetiranih“ priča, imaju veliki hromatski registar ali kao i one sa dominantnom harmonijom, temelje se na snažnoj kolorističkoj strukturi, u kojoj jedna boja ističe drugu i gde do punog izražaja dolaze tonovi, polutonovi i ostale hromatske vrednosti. Objekti koji povremeno izlaze u prostor, „iskoračili“ su iz stvaraočevih skulptura i slikarska platna obogaćuju stvarnošću posebne vrste. Prisustvo linija na nekim radovima se može posmatrati u istom kontekstu, jer njen demarkacioni karakter ukazuje na postojanje dva paralelna sveta, jednog stvarnog i drugog ulepšanog  usled intervencija različitog tipa. Ta dva paralelna toka stvarnosti tj. Pre i Posle  mogu se pratiti i kroz simbolično značenje brojeva, slova ili reči kojima je takođe posvećena velika pažnja. Nezavisno od toga da li reč o slikama koje poseduje izvesnu sceničnost ili onima sa hrabro izabranim vizurama - svetlo, forma, boja, proporcija, smisao za organizaciju i svi ostali kompoziciconi elementi u funkciji su celine, što ističe snagu poruke.

Težeći složenim slikarskim ciljevima Velizar Krstić je izgradio poetiku posebnog domena, neuobičajenu u današnjoj umetničkoj produkciji, poetiku koja zaslužuje poštovanje.

Olivera Vukotić

Biografija I 1947, Oreovac kod Niša I

Godine 1972. diplomirao na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu, odsek slikarstvo u klasi profesora Đorđa Bošana, gde je i magistrirao 1976. Od 1973- 74. studirao na Akademiji likovnih umetnosti u Beču u klasi profeosora Valtera Ekerta, kao stipendista zadužbine F.B.S. iz Hamburga, po preporuci slikara Petra Lubarde, dobitnika Herderove nagrade. Kao stipendista grčke Vlade 1979. studirao na Visokoj školi lepih umetnosti u Atini, u klasi profesora Konstantina Gramatopulosa.

U periodu 1996-97. predavao grafiku kao gostujući profesor na Fakultetu likovnih i primenjenih umetnosti Aristotelovog univerziteta u Solunu. Sada je redovni profesor na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu na Slikarskom odseku.

Od 1975. izlagao je na preko četrdeset samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu i brojnim grupnim prezentacijama.

Dobitnik je značajnih nagrada.