Zapisi sa kamena
Priroda kao makrokosmički fenomen, zasnovana na različitostima i neprestanim promjenama, predstavlja nepresušnu inspiraciju umjetnika. Tako jedan isti isječak iz nje, svaki od njih vidi na svoj način, zavisno od toga da li ga gleda očima, srcem ili dušom, da li ga posmatra pokrenutog Daškom vjetra, u olujnom naletu, kroz kapi kiše ili ispunjenu sunčevom svjetlošću. Međutim, osim medija pogodnog za projekcije umjetnikovih introspektivnih subjektivnosti i aktivističkih ekstravertnosti, priroda predstavlja prostor u kojem stvaralac iskazuje značajke svog estetsko-likovnog vokabulara, kao u slikarskom djelu Radmile Lizdek. Izvorište svojih idejnih premišljanja i intimnih raspoloženja, ona nalazi u neposrednom okruženju, živicama napravljenim od isprepletenih grana, ili lirski nadahnutim cvijetnim livadama okupanim atmosferom punom guste materije i svjetlosti. Preko njih ona iskazuje karakter svog slikarskog senzibiliteta, svoj stav prema svijetu i svoj kreativni izraz.
Njen likovno-jezički izraz pokrenut akcijom emotivnih i stvaralačkih sila, definisan je u rasponu od asocijativnog do apstraktnog ekspresionizma, ne naglim i drastičnim prelazima, već postepenim transformacijama strukturalnih elemenata koji su polazeći od perceptivnog vizibilnog dobili karakter nezavisnih kolorističkih senzacija.
Radmiline ograde-živice definisane su harmoničnim spojem dinamičnih linearnih mreža - „rakljastih“vertikala i horizontala, koje iniciraju putanje jednog uznemirenog, „eruptivnog“ kretanja. Dinamični kontrasti i ritmalne kadence formi i linearnih multipla odvija se na plavoj ili žutoj praznini koja postaje prostor dijalektičkog suočavanja sa jasno definisanim sistemom oblikovanih elemenata. Prezentovanim slikama možemo, a priori pratiti likovni izraz umjetnice koja varira i umnožava iste plastične elemente. Dok na jednima nalazimo realistički koncipirane pritke stabla sa pleterima ili vertikale koje su na granici asocijativne-apstrakcije, gdje su elementi realnosti zadržani u pastruoznim fakturama mrkih formi; na drugima se procesa odvija u tkivu koje formiraju grane koje se pretapaju u formalne oblike slobodnih i nezavisnih mrežastih pasaža, na kojima se pored standardnih hromatskih međudejstava žute-mrke-plave, javljaju crveni akcenti koji oživljavaju opore harmonije, svedene na rudimentarne tonove. Na ovim kompozicijama crne forme se postepeno rasplinjavaju savlađujući i poništavajući pozadinu, gube se i pojavljuju u plavom beskraju, stvarajući osjećaj melanholije, nespokoja i straha u ovom sve nerealnijem kosmički koncipiranom pejzažu zahvaćenom energetskim, dinamičkim silama koje ga apstrakuju do granica asocijativnosti...
Tanano traženje suptilnih harmonija boje našlo je svoju primjenu na Radmilinim slikama cvijetnih livada punim poetske topline i treperave ritmalnosti. Na ovim slikama pojavljuje se jedna nova poezija, jedna muzikalna nota udružena sa sanjarskim lirizmom. Ekspresivnim potezima ona definiše vlati trave intenzivnih zelenih tonova, sa akcentima i mrljama crvenim i žutim koje stvaraju finu vibraciju površina i pomjeraju bojno polje prema dubini. Boje se sudaraju, harmonizuju, dok linearne ritmove vertikala koje se različitom gustoćim oštro usjecaju u prostor ublažavaju bojene tačkaste forme koje imaju vlastiti karakter. Ove kompozicije, kolorističke koherentnosti, nastale super poniranjem prostora, kretanja i forme, nesumljivo, pokazuju aspiraciju prema lirskoj apstrakciji.
Slikarstvo ekspresivnog lirizma Radmile Lizdek, izgrađeno snagom boje, gestualnog poteza, ritmalnom kadencama, predstavlja vezu između umjetnika i prirode, između percepcije i apstrakcije, između prostora i trajanja života u njemu, gdje se u svakom potezu preslikavaju autorkina spiritualna i senzitivna stanja.
Ljiljana Zeković
istoričar umjetnosti
