Istaknuti predstavnik slikarstva materije, Branko Raković, na domaćoj likovnoj sceni prisutan je od početka devedesetih godina prošlog veka. Idiom njegovog opusa je snažno, sugestivno slikarstvo sazdano na beskompromisnim načelima u umetnosti. Njegov istraživački senzibiliitet manifestaciju ima u koncepcijski različito tretiranim kompozicijama koje uvek ostaju u rasponu prepoznatljivog likovnog rukopisa, rukopisa koji je pažljivo građen, tako da je geneza Rakovićevog stvaralačkog puta logična i jasna. Stilsko jedinstvo i istovremeno postignut pluralizam kompoziconih rešenja rezultat su kontemplativnog pristupa, jer ovaj umetnik u svom delu podjednak značaj daje svim nivoima perceptivne svesti.
Raković je umetnik kome je slika više od estetike. Njegov cilj nije da stvori reproduktivnu, već evokativnu sliku, koja svojim emocijama posmatrača uvlači u bojom i različitim materijalima izatkane priče. Osim naziva, one nemaju elemenata koji referiraju na objektivnu datost, jer im autor prilazi kao izrazu unutrašnjeg duhovnog sadržaja. Ostvarena likovna i značenjska ravnoteža, kao dva gradivna kontrapukta, govore u prilog tome da su emocija i ideja, zajedno sa tehnikom i zanatom, delovi složenog procesa nastanka umetničkog dela u kome svaki navedeni element ima svoju ulogu i značaj.
Strukturalne igre u kojima teksture “ulaze” jedna u drugu i sa svakim novim platnom, postignuti drugačiji i “neočekivani” hromatski odnosi otkrivaju nepredvidivost i lepotu svesnog izbora i slučajnog ishoda koji nastaju prilikom građenja slike. Ova dva dijalektička procesa međusobno se dopunjuju i čine etos Rakovićevog umetničkog bića. On slici prilazi iskreno i ove sočne kompozicije raznovrsne fakture, u kojima boja poput lave osvaja svaki njihov deo, to i potvrđuju. Svaka slika ima svoju dominantnu harmoniju koja je stub kompozicione organizacije. Samim tim ona uspostavlja dijalog sa posmatračem emanirajući u njemu nove poetske prostore. Crvena boja je često dominantna i kao takva utapa se u materiju oplemenjujući njenu strukturu, dok na nekim slikama izbija na površinu i kao akcenat ističe efekat drugih kompatibilnih hromatskih partija. Vizuelna semiotika crvenih, oker, plavih, sivih i ostalih kolorističkih polja u funkciji je plastične strukture čije reljefne arabeske dodatno podižu snagu slike. Pored hromatski opozitnih relacija, osećaj ritma i dinamike naglašen je i sa različitim materijalnim diferencijacijama koje kao fino tkanje prožimaju celinu slike. Postignute likovne i taktilne vrednosti impliciraju različita iščitavanja jer u toj delikatnoj relaciji likovnih elemenata nijedan odnos nije irelevantan.
Likovne rapsodije Branka Rakovića su slike sa istančanim osećajem za lepotu i bogatstvo materije, slike monumentalne snage čija se tajanstvena privlačnost temelji na duhovnosti kao svom nukleusu.
Olivera Vukotić
