Likovni izraz Stojana Đurića formirao se u kontekstu beogradske tradicionalističke likovne škole koju karakteriše afinitet za intimizam, rafiniranost i poetičnost ali sa svešću umetnika o pravu brisanja granica između ličnog i opšteg, originalnog i preuzetog.

U radovima za ovu postavku autor je za temu izabrao ženski akt koji realizuje u tehnici monotopije, krajnje čistim, redukovanim likovnim jezikom. Vidljiv je uticaj fotografije, filma i reklama ali i nastojanje Stojana Đurića da u najnovijim radovima kroz osoben plastički jezik izrazi elemente oslojenog likovnog znaka.

Likovni jezik Stojana Đurića oslobođen je, brz, neposredan, izveden u jednom dahu ali ne uvek deskriptivan i narativan. Ekspresivni efekat je postrignut jednostavnim sredstvima, brzim slikarskim gestom sa neekoliko bojenih fleka.

Posve je sigurno da je žensko telo umetnikova večita tema. Kroz spontanost igre i radosti stvaranja autor je sačuvao svežu zadivljenost gledanja i neposrednu radost kazivanja. Ima tu fine ironije, duhovitost u koju je utkan život i odnos savremnog čoveka prema hiperproduktvinosti erotskih slika u savremnoj mas medijskoj kulturi.

Natalija Cerović

Izloženi radovi su iz ciklusa LJUBAV, ŽENA, DODIR. Izvedeni su u tehnici monotipije, nastali 2008. i 2009. godine i dimenzija su 70x50cm.