Priroda umetničkog stvaranja nema svoje egzaktno tumačenje. Međutim, činjenica da se najstariji tragovi ljudske civilizacije vezuju upravo za kreativne nagone koje je čovek još u vremenu praistorije imao, pokazuju da samim tim što postoji još od iskona, umetnost kao takva ima svoje opravdanje. Ona je baš kao i pisanje istorije, često bila usmeravana od strane «pobednika», tako da se kroz vekove može pratiti u kojoj meri su njene predstave bile lažna slika društva ili su pak predskazivali neko buduće vreme. Sve to ukazuje, da umetnosti ne treba pripisivati ciljeve i određivati namenu, jer njena misija je da povezuje ljude i da njihovom životu da jednu novu i drugačiju dimenziju, što potvrđuju i reči F.M. Dostojevskog: «Sama umetnost sopstvenom snagom otkriva sklad ideja koje često bivaju savremenije i korisnije od onih koje društvo smatra najnasušnijim za svoje vreme ».

U tom kontekstu treba posmatrati i dela koja nastaju na likovnoj koloniji «Elan». Jedinstvena po svojoj koncepciji i svemu onome što je prati ona je kao takva zauzela istaknuto mesto na mapi likovnih saziva na ovim prostorima. Naziv «Elan» dobila je po istoimenoj privrednoj jedinici Kazneno-popravnog zatvora u Somboru u kojoj se, već punu deceniju, održava ova smotra. Krajolik salaša, koji je za namemu kolonije od pre tri godine dobio svoje novo ruho, i obližnji kanal, inspirativno su ishodište umetnika koji ovde svoje unutrašnje vizije, nade, emocije, nemire i strahove, prenose na slikarska platna. Pored navedenih specifičnosti, ova kolonija je jedinstvena u zemlji i po tome što se od pre tri godine, kao prethodnica glavnom umetničkom okupljanju, održava osuđenička kolonija, čiji su učesnici zatvorenici iz KPZ iz cele Srbije. Na taj način na jednom mestu nastaju koncepcijski različito tretirane kompozicije, odnosno dela autora kojima je bavljenje umetnišću profesionalna orijenatacija, i dela onih autora koji možda nemaju toliko dara za umetnost, ali ih ona svojom duhovnošću oplemenjuje, što i jeste krajnji cilj jednog umetničkog dela.

Određene modifkacije koje je Elanova umetnička smotra doživela od svojih početaka do danas (drastično manji broj učesnika, duže trajanje kolonije i učešće naših najistaknutijih umetnika umesto ranije potenciranog amaterizma) neminovno su ovu koloniju afirmisali kao jednu od najznačajnijih. Ona ne samo da je postala sastavni deo umetničkog života Sombora i Srbije već polako svoje pozicije stiče i u regionu. O visoko postignutom nivou kolonije govore i imena umetnika koji su između ostalih učestvovali na protekla tri saziva i to: Bogdan Aleksandrov (Bugarska), Milica Antonijević, Danica Basta, Anđelka Bojović, Milenko Buiša, Goran Vasić, Vladimir Vlajić, Nikola Vukosavljević, Suzana Vučković, Jelena Ignjatović, Dragana Jaćimović, Zoran Jovanović Dobrotin, Ivanka Živković, Milena Maksimović, Zoran Marjanović, Branko Miljuš, Tome Mišev (Makedonija), Dragan Momirov, Nikolaj Najdenov (Bugarska), Nevena Nikolić, Bojan Otašević, Miladin Otović, Predrag Popara, Julijana Protić, Petar Radlović, Gordana Rakulj , Slobodan Radojković, Slobodan Roksandić, Rada Selaković, Milan Stašević, Radislav Trkulja, Jovanka Ulić, Stoja Dzebrić, Svetislav Šljukić itd.

Olivera Vukotić