Ogledalo vizuelne umetnosti

Izložba monotipija. Više...
Izložba. Više...
Autor i delo. Više...

Čuđenja

Od sijaset slikarskih pravaca sa početka prošlog veka, održavala su se i prešla u sledeće stoleće samo tri: dadaizam, nadrealizam i ekspresionizam. Za mladog Stojana Đurića reklo bi se da je, birajući između ovih pravaca, odabrao onaj treći. Ali, Đurićevom izboru nije prethodio nikakav voljni čin. Pre bi se moglo reći da je ekspresionizam izabrao Đurića.
Reč je o stilu slikanja u kome dominira snaga izraza neposrednog vizuelnog doživljaja, dvostruke emotivne reakcije: prema motivu koji pokreće slikara na akciju i prema slici koja u toj akciji nestaje. Ako motiv nije dovoljno jak, onda nema slike. Ako slika ne izražava snagu motivacije, onda nema razloga da se gleda...Ovaj sažeto sročeni koncept ekspresionističkog slikarstva, «čita» se u svakoj Đurićevoj slici. Jer u ekspresionizmu ima «nečeg» što odgovara samoj prirodi ovog slikara. On je zaista iskren kada kaže da ne bi mogao ni hteo da slika na drugačiji način.
Kao akademski obrazovan umetnik, Đurić poznaje istoriju ekspresionističkog slikarstva, od njegovog rodonačelnika Van Goga, pa do Georgi Bazelica, vodećeg predstavnika «novog» ekspresionizma naših dana. Od starih majstora, Noldea, Ensora i našeg Konjovića, Đurić je nasledio sklonost prema jakim bojama i slobodnom gestu, «brzom» potezu četkom po površini platna koji ostavlja vidljiv trag u bujnoj, bojenoj pasti. Po uzoru na njih, stekao je sklonost prema jakoj deformaciji oblika slikanog predmeta. Od «novih» ekspresionista, svojih savremenika, uzeo je slobodu da na izgled neobavezno, po instinktu, bira motiv za sliku. To može biti «sve što se vidi», predeo sa rekom, gradska ulica, ljudsko lice, stari manastir ili novi most. Ali u Đurićevim slikama ima još nečega, što je samo njegovo. Sa njegovog platna zrači topla, gotovo poetična emotivnost koju ne remeti prividna «grubost» načina slikanja. Zaista je čudno kako Đurić uspeva da u slikanju oslobodi veliki energetski potencijal koji nosi u sebi, a da time ne naruši mirnu, tihu atmosferu što ispunjava nejgov slikani prostor. Posle prvog utiska koji ga predstavlja kao neobuzdanog temperamenta, pažljivi posmatrač će pred Đurićevim slikama osetiti da je on zapravo intimist prožet tananom osećajnošću. U izgledu njegovih pejzaža ima nečeg setnog, nostalgičnog i pomalo rastuženog, što sugeriše jedno melanholično obojeno osećanje svet...
(izvod iz teksta)

Đorđe Kadijević, oktobar 2002.

Slikarstvo Stojana Đurića je slikarstvo prizora. Najčešći povod njegovoj slikarskoj akciji je pejzaž. Inspirisan prirodom slikar kreće ka slici. U jednom tekstu napisanom još 1996. godine, Đurić beleži: „Slike su moj trenutni doživljaj, spoj apstraktnog i realnog“. I to je tačno: realnost je povod ali umetnik ne teži pravolinijskoj interpretaciji već nastoji da iznađe onu poetičnost unutar pejzažnog sklopa koji će mu omogućiti autentičnu pikturalnu realizaciju, iz koje će nastati jedna druga, slikarski organizovana i izdejstvovana poetika. Likovni elementi u takvoj konstelaciji imaju svoju primarnost, često i svoju autonomnu vrednost.
Izraziti kolorista, Stojan Đurić nastoji da sliku ispuni potentnim bojenim nabojem, da iz boje izvuče i naglasi sve njene fizičke, vizuelne i psihološke vrednosti. No, vođen istinskim pikturalnim osećajem on u slici ostvaruje jednu kolorističku atmosferu. Ostvarujući kolorističku usklađenost, slikar svoj toj ekspresionističkoj razbarušenosti obezbeđuje likovni red i vizuelnu čitljivost.
Sličan je odnos i prema crtežu, prema crtačkoj konstituciji slike. Ono što se u tkivu slike može razaznati kao linija zapravo je trag umetnikovog poteza četkom. Vidljivih linija u ovom slikarstvu, naravno, ima ali su one koloristički sasvim precizno određene te se doimaju kao organski deo ukupnog kolorističkog tkiva. Značajnija je nekakva postojeća slutnja linije u dubini slike, negde iza fasadnog sloja, tamo gde ona ima funkciju armature i konstruktivne potpore.
Sve je u Đurićevom slikarstvu izvedeno gestualno, snažnim zamasima tako da se svaka motivska predstava ovaploćuje kao ekspresionistička tvorevina ispunjena umetnikovom osećajnošću, njegovim likovnim senzibilitetom. Takav koncept Đurića približava apstrakciji, onoj slikarskoj koncepciji u kojoj slikar nastoji da sopstveni likovni iskaz vaspostavi kao zasebnu pikturalnu tvorevinu, kao kreaciju koja dejstvuje autohtono, koja se može prihvatiti kao nekakva nova priroda i organizam zasebne pikturalne nervature...
(izvod iz teksta)

Biografija I 1938, Velika Plana I

Fakultet likovnih umetnosti završio u Beogradu u klasi prof. Momčila Antonovića, kod koga je završio i magistarske studije. Član je ULUS-a. Živi i radi u Beogradu i Velikoj Plani.

Samostalne izložbe:

1988. Velika Plana, Galerija Doma omladine, crteži
1993. Beograd, Galerija FLU, crteži
1993. Beograd, Galerija Tanjuga, slike
1995. Subotka, Galerija Arabeska 2, slike
1996. Novi Sad, Galerija Cesla, slike
1996. Knjaževac, 35. Festival mladih Srbije, slike
1996. Beograd, Galerija Paleta, slike
1997. Beograd, Galerija FLU, magistarska izložba, slike
1998. Ćuprija, Galerija Doma omladine, slike
1998. Beograd, Galerija VMA, slike
1999. Beograd, Aero klub, projekat „Dunav od izvora do ušća"
1999. Beograd, Hol pozorišta Slavija, slike
2000. Zobnatica, Galerija Zobnatica, slike
2000. Bačka Topola, Art galerija, slike
2001. Novi Bečej, Galerija doma kulture, slike
2001. Velika Plana, Galerija doma omladine, crteži i pasteli
2001. Arilje, Gradska galerija, slike
2001. Senteš (Mađarska), Gradska galerija, slike
2001. Beograd, Galerija Paleta, slike
2001. Novi Sad, Kulturni centar, Mali likovni salon, slike
2002. Kraljevo, Galerija „Vladislav Martež", slike
2002. Smederevska Palanka, Galerija centra za kulturu, slike
2002. Požega, Gradska galerija, crteži
2002. Ruma, Centar za kulturu, slike
2002. Niš, Moderna galerija RAM ART, slike
2002. Kragujevac, Narodni muzej. Modema galerija, slike
2003. Kopenhagen (Danska), Galerija ARTHOUSE, crteži i slike
2003. Bar, Galerija "V.A. Leković", crteži
2004. Sremska Mitrovica, Muzej Srema, sIlke
2004. Stara Pazova, Galerija Centra za kulturu, slilke
2004. Smederevska Palanka, Narodni muzej Galerija Sigma, crteži i sIike
2004. Beograd, Galerija Paideia - Navigare necesse, vivere non necesse, silke
2004. Petrovac na moru, JUSD Crvena komuna, Galerija "Marko K. Gregović", slike
2004. Zaječar, Galerija Narodnog muzeja, slike
2005. Beograd, Galerija ULUS-a, slike
2005. Zemun, Galerija klub Terca, slike
2006. Zemun, klub Ona a ne neka druga, slike
2006. Vicenza, (Italija) Galleria Primo Piano Arte Studio, crteži
2006. Beograd, Galerija Euro centra, slike
2006. Pariz, Kulturni centar Srbije, slike
2008. Skopje, Kulturno informativni centar-slike

Nagrade:

1993. Beograd, Nagrada FLU za mozaik
1998. Beograd, Nagrada „Nek teku reke", Umetnička kolonija Ada Huja za najbolju sliku
2000. Mol, Nagrada „Novak Radonjić" za najuspešnijcg slikara Kolonije
2002. Prijepolje, Specijalna diploma „Beli Anđeo" Umetničke kolonije Mileševa
2002. Ruma, Nagrada za najbolju izložbu godine, Kulturni centar Ruma
2007. Velika Plana, Nagrada Jesenjeg likovnog salona, Galerija Doma omladine, Velika Plana.

Izlagao na preko 200 kolektivnih izložbi u zemlji i inostransrvu. Učesnik je mnogih likovnih kolonija. Dela mu se nalaze u mnogim javnim i privatnim kolekcijama u zemlji i inostranstvu.

Kontakt:

Telefon: 065 / 8362924
E – mail: